 Nova nebeska tela otkrivaju se svakodnevno, a posljednji u nizu je asteroid 2002NT7, stijena prečnika 2 km otkrivena početkom jula iz opservatorije u Novom Meksiku, koja ”prijeti” da se sa Zemljom sudari 1. februara 2019. godine. Iako objekat ovakve veličine udari u Zemlju jednom u milion godina, opasnost koja prijeti je ozbiljno shvaćena i biće predmet praćenja narednih godina. Smatra se da sudar Zemlje sa NT7 vjerovatno ne bi doveo do istrebljenja ljudskog roda, ali bi čovječanstvo bilo vraćeno u uslove kamenog doba sa radikalno degradiranim ekonomskim i socijalnim uslovima.
KAKO IZBJEĆI?
Srećom asteroid NT7 dovoljno je veliki, pa se njegovo kretanje može predvideti sa vrlo visokom tačnošću mnogo godina unaprijed, što daje prostor za preduzimanje konkretnih akcija u vidu skretanja asteroida sa putanje. Da bi se sudar izbjegao, dovoljno je promijeniti kurs ili brzinu asterioda za vrlo malu veličinu. Da bi u tome uspjeli na raspolaganju nam je nuklearna tehnika, raketni motori dosad neviđene snage i solarna jedra koja bi zakačena za asteroid pod dejstvom sunčevog vetra odvukla stijenu daleko od Zemlje. Po mišljenju nekih stručnjaka najefikasniji bi bili laserski topovi postavljeni u Zemljinoj orbiti koji joĺ nisu ni napravljeni.
VJEROVATNOĆA
Inače, Sunčev sistem je prepun asteroida i kometa (preko 40.000). Vjerovatnoća da dođe do kolizije je ipak veoma mala, jer su kosmička rastojanja ogromna, a prostor između nebeskih tijela dovoljno veliki. Ako zamislimo Sunce kao fudbalsku loptu, Zemlja bi bila kuglica veličine 2 mm na rastojanju od oko 30 metara. Najveći asteroid, Ceres, sa svojih 300 kilometara, četrdeset puta je manji od Zemlje. Sunčev sistem je, dakle, prazan ali je broj "kuglica" u njemu ipak dovoljno velik da se fatalni sudari moraju desiti, prije ili kasnije.
KATAKLIZME
Pretpostavka je da je pad jednog takvog meteorita uzrokovao istrebljenje dinosaurusa. Snaga udara je bila tako velika da su u atmosferu izbačene ogromne količine dima i prašine, a Zemlju je prekrila tama narednih šest mjeseci. U nedostatku svjetla, u atmosferi punoj sumpora, biljke su prestale da vrše fotosintezu, tako da je došlo do brzog izumiranja životinjskih vrsta duž prirodnog lanca ishrane, poslije čega je nastupilo ledeno doba. Nalazi fosila potvrđuju da je nekih 75% živih bića nestalo u kratkom geološkom periodu od svega nekoliko hiljada godina.
Ostali sudari su bili manjeg obima, npr. u Arizoni prije 50.000 godina, u Kini 1490. godine, pad "tunguskog meteorita", 1908. g. na nenaseljeni dio Sibira uništivši oko 2000 kv. km, dok je 1937. godine asteroid Hermes (prečnik 1 km) prošao pored Zemlje na rastojanju od "samo" milion km.
ŠTA BI BILO?
Svake godine u Zemljinu atmosferu uleti oko 30 meteorita većih od jednog metra. Šteta koju pad meteorita na Zemlju može da izazove radikalno zavisi od njegove veličine. Meteorit prečnika 1 m ostavlja na mjestu udara manji krater. Udarac je dovoljno jak da ubije čovjeka ili demolira automobil. Ako bi meteorit bio prečnika 1 km katastrofa bi prouzrokovala istrebljenje najvećeg dela živih bića i ogromne klimatske promjene. Nastupilo bi globalno zamračenje planete i neizvesna perspektiva čovečanstva.
Nije teško naslutiti kakve bi poljedice izazvao pad meteorita prečnika 100 km.
Izvor: [www.nationalgeographic.com]
/webmaster
|
